چی میگن بهش ؟
هوا بدجوری دو نفره است.....
شاید من و تو جایی زیر این باران آن دو نفر باشیم !

من هنوز هم خوابم
همان خواب های تکراری هر شب
گوش می دهم به زمزمه های کسی که می گوید:
من لایق این همه بهانه نیستم
که با ترانه هایت زنده می کنی در من
می گویم من خوابم وشاید تو
رسوخ کرده ای به خوابهایم
شاید کافر شده ای
ولی کفر تو و سجاده من
تا خدای من
فاصله ای نیست
شاید خوابها بهانه اند

آن روز که هوس تو را به دنبال خود کشاند
آن روزکه طعم لذت ممنوعه را چشیدی
آنروز که خیانت برایت بی معنا بود
آنروز که اپن مایند و روشن فکر شده بودی
آنروز که اروپایی و آزاد اندیش بودی
آنروز که فکر می کردی که داستانهای من اسارت است
من آنروزها را خوب بیاد دارم
حال اگر دلشکسته روزهای رفته ام
ازین است که هنوز فراموشی به سراغم نیامده
شاید هم از نظر تو بیمارم ....
بماند
بماند
بماند

این بهانه ها همه بهانه اند ،
تورا همه وجودم بهانه است
کاش می دانستی که چشمانم قلبت را نشانه است

بالاخره بالا آوردم. همه ي خود ام را، همه ي تو را، همه ي لحظه ها را . جرعه جرعه ي تشنگي ام را صريحتر از بكارت مضحك زندگي ام نوشيدم و بعد همه را يكجا عق زدم.
حالا ديگر از هواي رقيق اين حوالي نميترسم، از سرگيجه ، از بوي تند اعترافهای مستی ، جامهاي تهي ...
حالا ديگر آنقدر آب از سرم گذشته كه در درد تكرار هاي روزانه ناله نميكنم.
طعم هرزهگي و باران ، بي خبری ... پنجشنبه هاي اتفاقي ... و كوچه هاي خلوت و بوسه هاي ديوانه.
كاش مي شد يك بار ديگر در آغوش ات بخوابم تا تمام شوم برای ابدیت...
باشد که شنیدن صدای من هم برایت دوست نداشتنی شده است ، ولی من پایان را بوسه می زنم بر دستانت ای حکایت روزهای رفته ....

من بودم
آدم بود
سیب سرخ حوّا
شیطان چشمان تو بود
سیب را حوّا خورد
ولی کرمش لای دندان من ماند
از آن روز
همه منتظر ماندیم
ولی
تقدیر قلم نجنباند

شکل و شمایلش مدتهاست عوض شده است
بزودی صدایش بلند می شود
آن ناقوس بلند روز مبادا
این بار با صدایش در هم می پیچاند و نابود می کند
همانگونه که شهر را الم کردند
.
.
.
حبابهایی بسازید از دلشوره شاید هنگام فرو پاشی شما را کمتر دل نگران ببینم

با خودم می گویم :
امشب پیامش می آید
ولی پیامبر ما لب نمی گشاید
گویا رسالتش
باید با لب بسته باشد

یک بار گفته بودم
برایت تب کرده ام
ولی اینبار می گویم
آتش
آتش
آتش
و تو
خاکستر پس از آتش
سرد
آرام
و
من دوباره
همان
آتش

چند بار بچرخ
حال دنیا در دستان توست
بی ربط نمی گویم
نگاهت هم گیسوانم را شانه می کند
تو که اینقدر خوب نشانه می گیری
می دانستی ؟ شلیک خنده ات قلبم را نشانه؟

کسی روبروی من فریاد می زد
و می گفت : نه تو نباید اینگونه باشی
و من تب آلود نگاهش می کردم و لبخندی تلخ مرا گرفته بود
دستم را گرفت ، دستم را بوسید
اشکهایم را ولی ندید
بغضم را شنید
آغوشم را دمی به آغوش کشید
من
من
رامش بودم

شباهنگام است
آسمان خوف ناک تر از همیشه است
بوی یک فراری می آید
درست در همان جا که قسم خورده بوده ایستاده است
تا مبادا بگویند که او می خواهد امشب خوابتان را برباید
لحظه ای هم نباید درنگ کنید
در هم بپیچید گویا که مدتهاست به خواب فرو رفته اید
خوابی که کمتر رویا پیچتان کند
شاید لحظه ای ، شاید لحمه ای